Wijnverslagen Las Mañas

Een wereldtent. Als je binnenkomt in Las Mañas, denk je een verkeerde kroeg te zijn binnengestapt. Er staan vrachtwagenchauffeurs aan de toog, er wordt Spaans gesproken en men kijkt naar de tv, waar Deportivo net scoort. Achterin staan tafels en heerst een chaotische drukte. Hier zitten beeldhouwers, politici, televisiepresentatoren, huisvrouwen, groepjes advocaten, een enkele student, zangers, hoeren en levensgenieters. Ze eten, nee, schranzen de heerlijkheden weg die je hier voor je neus gezet krijgt door het keihard werkende familiebedrijf waar gezelligheid het allerbelangrijkste is. Je zit en eet en drinkt en je moet geen kapsones hebben.

In de keuken staan de moeders en vrouwen en die gebruiken oude recepten uit Galicië en de bediening schreeuwt elkaar toe, er wordt een stoel door het pand gedragen, ergens sneuvelt een glas en er wordt heel veel gelachen.

Ik heb geen idee meer wat ik allemaal at. In een mooie herinnering zie ik nog zarzuela, pata negra, grote knoflook zwemmende gamba's op een plank, gazpacho, iets van zalm en ontstellende lekkere wijnen. Tot slot komt het huisdrankje op tafel: vuurwater. Meer zeg ik niet. U moet het zelf maar gaan proberen.

Het restaurant ligt bij de oude tunnelingang en is een vaste ankerplaats voor Antwerpenaren die hun authentieke gezelligheid houden. Je moet een beetje over voetbal mee kunnen praten als je aan de toog staat en verder alles over je heen laten komen. Hier wordt normaal gedrag op prijs gesteld, niet chic of proleterig, maar gewoon gewoon. Als jet dat niet doet gaat het personeel je direct anders bedienen. Dan heb je niet zo'n leuke avond. Voordat we het wisten zaten we al bij Breda. Dat vuurwater dus...

Mart Smeets, Sterren